Jan van Duin

Dat beviel me wel gisteren. De foto’s zeggen eigenlijk genoeg…

Gisteren teveel tekst, vandaag alleen foto’s:

En zo is alweer dag twee voorbij. Dat gaat rap! Ook deze dag was het weer genieten. Nadat ik Dijon achter me had gelaten was het lekker cruisen door het vlakke landschap zuid van de stad. Mooie landerijen en licht heuvelachtig terrein. Hoe zuidelijker ik kwam, hoe meer de Jura zich liet zien. Het was fijn rijden door de uitlopers van dit woeste gebergte, het werd ook tijd voor de lunch dus ik ging op zoek naar een provinciestadje om daar wat te eten. Het werd Bourg-en-Bresse, waar ze Koninginnedag aan het vieren waren. Een paar straatjes waren ingenomen door mensen die hun oude rommel aan het verkopen waren. Ik twijfelde nog bij een grote stoere pikhouweel, maar besefte gelukkig net op tijd dat zo’n ding wat lastig mee te nemen is op de brommer.

Eenmaal weer op pad kwam daarna helaas Lyon snel in zicht. Een grote stad met veel industrie en lange saaie wegen die de voorsteden doorsnijden. Dit was het moment om een Route National op te zoeken om deze stad weer zo snel mogelijk achter me te laten. Toen de rondweg eenmaal achter me lag duurde het nog wel even voordat het weer wat aangenamer werd. Uitgestrekte industrieterreinen en veel lelijke plaatsjes. Maar opeens werden de heuvels weer bergen, werden de wegen steeds kleiner en kronkeliger, en de temperatuur steeds hoger. De temperatuurmeter heeft de 28 graden aangetikt. De hoogtemeter 1100 meter.

Dit gebied is erg mooi om te rijden, sommige weggetjes zijn heel smal, er passen geen twee auto’s langs elkaar, andere wegen zijn van normale breedte. Op een enkele uitzondering na zijn alle wegen uitstekend onderhouden. Ook de medeweggebruikers variëren. Van “ik ben zo bang om in de bergen te rijden” tot uiterst roekeloos. Die variatie is wel leuk, zo heb je nog wat in te halen, dat houdt je scherp! Op de kleinste weggetjes vind je ook de smalste bruggetjes. Vaak moet het verkeer om-en-om er overheen. Sommigen zijn niet helemaal berekend op 2010: ik zag een ambulance voor me een zwaailicht verliezen omdat hij te hoog was voor de dwarsbalken. Niet alleen die leuke bruggetjes over woeste wateren zijn een beloning, ook de vergezichten met af en toe een besneeuwde top. Die zie je niet vaak in Nederland!

Maar aan alle leuke dingen komt altijd een eind. Gelukkig stond op mijn eindpunt een fijn huisje te wachten, boven op een berg. Het is het huisje waar mijn ouders hun zomers doorbrengen, het draagt de naam “Les Deux Dunes”, de twee Duintjes. Hoe komen ze er op! Om half zes stak ik de sleutel in de voordeur. En om 1 minuut over half zeg stond de eerste kat me vragend aan te kijken: “hoe laat krijg ik eten?”. M’n moeder heeft al duidelijk haar stempel op dit gehucht gedrukt.

Toen rees er toch nog een probleem op. Een buurman die me verwelkomde wist me te vertellen dat er op Dimanche toch echt geen restaurant of winkel open is. Wat nu te eten? Gelukkig heeft hij een homp brood van een mopperende buuf afgetroggeld zodat ik niet van de honger hoef om te komen. Samen met een biertje van m’n pa smaakte dat als een koningsmaal!

.

Dat was een lange maar mooie dag! Vanmorgen eerst een beetje rustig aan gedaan. Als ik in alle vroegte zou vertrekken zou het niet zo leuk zijn voor de jongens. Uiteindelijk rond half tien vertrokken, het kompas stond op het zuiden. De eerste paar honderd kilometer zijn eigenlijk niets aan, maar toch is het leuk om ook die kilometers te rijden. Ik had gelijk al het gevoel dat de reis belangrijker en vooral leuker was dan het bereiken van de bestemming.

Die bestemming is trouwens last-minute gewijzigd. Ik heb een optelsommetje gemaakt en het bleek dat het wel een dure 5 dagen zou worden wanneer ik steeds in een hotel of Chambres D’Hôtes zou overnachten. Nu wil het toeval dat mijn ouders een huisje hebben in Frankrijk. Alleen is dat huisje net wat verder dan ik wilde gaan, vlakbij Valence. Dan maar een compromis: ik doe twee dagen over de heenweg. Ik ben nu net aangekomen in Dijon, een studentenstad op tweederde van de totale afstand. Het ziet er hier gezellig uit en het bier smaakt goed bij 23 graden Celcius.

De reis is dus belangrijker dan het bereiken van de bestemming. Met dat in het achterhoofd besloot ik om geen haast te maken. Ik heb me (meestal) netjes aan de maximum snelheid gehouden, en eenmaal zuid van Nancy was het tijd om de tolweg te verlaten. Er kwamen landschappen voorbij waar de doorsnee vakantieganger geen weet van heeft. Prachtig gewoon! Een keer gaf de navigatie aan dat ik een piepklein stoffig weggetje in moest. Dat weggetje bleek nergens heen te lijden, behalve naar een eeuwenoude boerderij. De boer kwam met z’n verweerde gezicht gelijk naar me toe om te vertellen dat deze weg was afgesloten en begon gelijk over mijn motor. Alles in rap Frans, dus ik kon er met moeite een touw aan vastknopen. Wat ik wel begreep was dat hij de voorloper van mijn motor heeft gehad, de Yamaha Diversion (maar dan op z’n Frans uitgesproken he!). Het keren bleek niet eenvoudig op dat smalle steile weggetje, dus de vriendelijke Franse boer heeft me ook nog een duwtje gegeven. Ik heb er een vriend bij!

Kortom, er is geen spijt over mijn late aankomst in Dijon. En nu op zoek naar eten!

Appeltaart zoals je oma die maakte.

Ingrediënten

Voor de vulling:

• ongeveer 60 gram suiker
• een scheutje water
• citroenschil
• kaneelpoeder
• 600 gram zure appels
• 60 gram krenten en/of rozijnen

Voor het deeg:

• 225 gram bloem
• 1 zakje vanillesuiker
• 165 gram boter, op kamertemperatuur en kleingesneden
• 110 gram basterdsuiker
• 1/2 geklutst ei, bewaar de rest om de bovenkant van de taart mee te bestrijken
• snufje zout

Bereiding

Oven voorverwarmen op 180 graden Celcius

Vulling voorbereiden:

1. Was de rozijnen of krenten en laat ze even wellen
2. Kook de suiker met citroenschil in het water
3. Schil de appels en snipper ze
4. Gooi de appels en krenten/rozijnen in de pan en verwarm een tijdje al omscheppend mee om ze zachter te laten worden
5. Haal het fruit uit het nat en laat het afkoelen maar vang het uitlekkende vocht op. Verwijder de citroenschil. Roer een flinke snuf kaneelpoeder door de vulling
6. Gooi het opgevangen nat weer terug in de pan en laat dit inkoken tot een stroop
7. Giet het stroopje over de vulling

De rest:

1. Alle ingrediënten voor het deeg in een kom doen, flink kneden tot een gelijkmatig deeg
2. Hou een stukje apart voor de reepjes bovenop
3. Een werkblad bestrooien met bloem, hierop het deeg uitrollen tot een halve centimeter dikte
4. Bekleed hiermee een springvorm
5. Vulling erin
6. Leg reepjes deeg in ruitvorm bovenop
7. Vouw de zijkant van het deeg dat boven de vulling uitsteekt naar binnen, over de reepjes
8. Bestrijk de bovenkant van het deeg met het overgebleven geklutst ei
9. sprenkel hier nog een beetje kristalsuiker over de taart

Zet de taart in het midden van de oven en bak deze zo’n 50 minuten

vrij naar Het Nieuwe Haagse Kookboek

Apple Macbook Pro

Godnondeju! Heb ik net een gloedjenieuwe Apple Macbook Pro aangeschaft, komt die fruitboer uit Amerika met een nieuwe serie van het apparaat! De prijzen zijn het zelfde, namelijk precies zo duur dat je twee weken nodig hebt om argumenten te verzamelen dat je het apparaat toch echt nodig hebt ondanks de hoge prijs. De specificaties zijn echter stukken beter. Ik dacht dat ik een Ferrari kocht, maar het blijkt ineens een lullig Golfje GTI te zijn. Ik noem een stand-by tijd van 10 uur en een NVIDIA GeForce GT 330M (zegt me niets maar klinkt goed). Je moet ook nooit over je schouder kijken bij dure aankopen.

Aan het einde van deze maand wil ik er een dag of vijf op uit trekken met de motor. Met al mijn vrienden… alleen dus. Even uitwaaien en de batterij opladen. Vijf dagen de tijd, dat betekent dat je wel ver weg kan gaan. Maar ook weer niet al te ver, de terugreis is immers even lang als de heenreis. Dus, wat te doen?

In ieder geval richting Frankrijk. La douce France is een land waar ik als kind altijd op vakantie ging maar waar ik nu nog zelden kom. Mijn vriendin vind het een naar land met nare mensen. Dat hoor je trouwens vaker: of je houdt ervan, of je haat het. Dit is dus mijn kans om Frankrijk weer eens te beleven!

Het uitgangspunt is om lekker langs bergwegen te zwieren, ik kijk wel waar de motor mij brengt. Alleen de eerste dag wil ik een beetje plannen en daarna zie ik wel.

De eerste dag is mijn bestemming Gérardmer, een klein stadje aan een meertje, midden in de Vogezen. In de buurt zijn een paar leuke colletjes. En daarna? Eigenlijk weet ik dat nog niet. Misschien eens op visite bij mijn ouders in hun huisje nabij Valence. Het kan ook zijn dat ik doorkar naar noord Italië, naar de plek waar wij onze zomervakantie hopen door te brengen.

Nieuw product bij Halfords. Kost niet duur!

Bereidingstijd

30 minuten

Ingrediënten

voor 2 personen

• 3 eidooiers
• 150 gram pancetta of zelf gerookte bacon
• extra vergine olijfolie
• 3 sjalotjes
• knoflook
• 1 bosje verse peterselie
• 100 gram geraspte parmezaanse kaas
• vers gemalen peper en eventueel zout
• scheutje droge witte wijn
• 250 gram spaghetti

Voorbereiden

1. Snipper de sjalotjes, peterselie, knoflook  en pancetta/bacon.
2. Kluts de eidooiers in een kommetje met een weinig water, meng daarna met de geraspte kaas.

Bereiding

1. Kook de spaghetti al dente.
2. Bak intussen de pancetta/bacon met de sjalotjes en knoflook in de olijfolie op een laag vuur
3. Draai het vuur onder de pan hoger en voeg een scheut wijn toe.
4. Voeg de spaghetti toe, even een paar minuutjes al roerende verhitten.
5. Voeg tot slot het kaas-ei mengsel en de peterselie toe en roer goed door.

Met dank aan Kokend Water.